Βρισκόμουν σε ένα δωμάτιο με εκπροσώπους  της πολιτείας, της αυτοδιοίκησης, οικονομικούς και κοινωνικούς φορείς. Ήταν μία από αυτές τις συναντήσεις που ξέρεις ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, παρά ίσως τα όσα θα συζητηθούν ή και θα αποφασιστούν στον προθάλαμο και τους διαδρόμους. Όσο λοιπόν βαριόμουν αφόρητα παρατηρώντας την αίθουσα και τους συνομιλητές μου, σκέφτηκα την παρακάτω μαθηματική πράξη:

Βάλε την κοινωνία ολόκληρη. Πολιτικούς και πολίτες. Τώρα αφαίρεσε τους διεφθαρμένους. Αφαίρεσε όσους δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Όσους έχουν κρυφές ατζέντες και ιδιοτελή μικροσυμφέροντα. Όσους είναι λίγοι ή / και τυχαίοι και όσους φοβούνται.

Μένουν λίγοι και συνήθως μόνοι, αυτοί που έχουν όραμα, κουράγιο και μεράκι, που θέλουν διαρκώς να ακούν και να μαθαίνουν, που δεν θα προβληθούν ποτέ ως αυθεντίες, που σκέφτονται λύσεις  και όχι προβλήματα. Είναι συνήθως αυτοί που μιλούν λιγότερο, αλλά λένε τα περισσότερα, αυτοί που δεν χρειάζονται να σηκώσουν τον τόνο της φωνής τους, να διακόψουν ή να γίνουν αγενείς. Η αναλογία είναι αριθμητικά συντριπτική εις βάρος τους.

Δεν υπάρχει όμως καμία αμφιβολία ότι αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να βάλουν αλλαγή στο τελικό αποτέλεσμα αυτής της αδύνατης εξίσωσης.