8 – 13 δις τόνοι διοξειδίου του άνθρακα: περισσότερο από όσο εκπέμπουν η Κίνα και η Ευρώπη μαζί σε ένα χρόνο. Τόσο είναι το κενό ανάμεσα σε αυτό που η επιστήμη προστάζει αν θέλουμε να προστατευθούμε από μία κλιματική κρίση και σε αυτό που υπόσχονται (αλλά δεν δεσμεύονται) να πράξουν οι ηγέτες του πλανήτη.

Μάλλον αυτό το κενό δεν θα κλείσει απόψε, την ώρα που ολοκληρώνεται η 18η Διάσκεψη του Ηνωμένων Εθνών για το Κλίμα στην Ντόχα του Κατάρ. Μπορεί όμως να γεφυρωθεί.

Σε λίγες μέρες εκπνέει η ισχύς του Πρωτοκόλλου του Κιότο, της μοναδικής νομικά δεσμευτικής συμφωνίας στον πλανήτη που υποχρεώνει τα κράτη να περιορίζουν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Επί της ουσίας, απόψε μπορεί να είναι το τελευταίο βράδυ του Πρωτοκόλλου, αν οι ηγέτες του πλανήτη δεν βάλουν τα συμφέροντα 7 δισεκατομμυρίων ανθρώπων πάνω από αυτά της βιομηχανίας άνθρακα και πετρελαίου ώστε να αποφασίσουν τη συνέχισή του και μετά το 2012.

Μία τέτοια εξέλιξη θα έχει καταστροφικές επιπτώσεις, πρώτα για τα φτωχότερα και πιο ευάλωτα κράτη του πλανήτη και στη συνέχεια για τους υπόλοιπους και πιο ισχυρούς.

Αυτό μπορεί να μην το έχουμε καταλάβει στην Ελλάδα, το ξέρουν όμως καλά στις Φιλιππίνες. Την ώρα που στην Ντόχα οι διαπραγματεύσεις απειλούνται με κατάρρευση, στις Φιλιππίνες περισσότερα από 400 άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους από τον καταστροφικό τυφώνα Bopha. Η ομιλία του αρχηγού της αντιπροσωπείας των Φιλιππίνων στις διαπραγματεύσεις χθες ήταν συγκλονιστική (δείτε το video, ειδικά μετά το 1’45”).

‘Όχι άλλες καθυστερήσεις, όχι άλλες δικαιολογίες. Αν όχι εμείς τότε ποιοι; Αν όχι τώρα, τότε πότε; Αν όχι εδώ, τότε πού; ‘, καταλήγει η ομιλία του Φιλιππινέζου διπλωμάτη.

Εμείς, εδώ και τώρα.

ΥΓ: Παρεμπιπτόντως στην Ελλάδα ακόμα να κάνουμε τη σύνδεση ανάμεσα στις κλιματικές αλλαγές και την ύπαρξη τόσων μεταναστών από τις Φιλιππίνες, το Πακιστάν ή το Μπανγκλαντές.