[σήμερα η Επιτροπή Περιβάλλοντος του Ευρωκοινοβουλίου ψήφισε υπέρ της διάσωσης του Ευρωπαϊκού Συστήματος Εμπορίας Ρύπων, του πιο σημαντικού εργαλείου της ευρωπαϊκής κλιματικής πολιτικής]

Εντάξει θα τρελαθούμε τελείως. Έβγαλε ανακοίνωση πριν λίγες μέρες ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) για το Σύστημα Εμπορίας Δικαιωμάτων Εκπομπών (ΣΕΔΕ), το οποίο απειλείται με κατάρρευση και ούτε λίγο ούτε πολύ είπε:

‘Το Σύστημα Εμπορίας Ρύπων δουλεύει άψογα. Αν το πειράξετε, τα μαζεύουμε και πάμε Τουρκία ή βάζουμε λουκέτο.

Ο ήρωας του Έλληνα βιομήχανου

Να κάπως έτσι είναι ο Έλληνας βιομήχανος (εντάξει όχι όλοι, κάποιοι)

Και βέβαια δουλεύει άψογα το σύστημα. Για τους βιομήχανους.

Για αυτό και αντιδρούν σε οποιαδήποτε προσπάθεια να γίνει το Σύστημα πιο αυστηρό (και άρα το δικαίωμα ρύπανσης πιο ακριβό). Κάτι όμως ξεχνούν να πουν.

Όπως το πόσα λεφτά έβγαλαν από το 2005 μέχρι σήμερα από το Σύστημα επειδή το χειραγώγησαν και το μεθόδευσαν το σε τέτοιο βαθμό, που να χρειάζεται σήμερα διάσωση. Ορίστε πώς!

1. Οι βιομηχανίες ευθύνονται αποκλειστικά για την ανεπάρκεια του Συστήματος από την πρώτη μέρα λειτουργίας του (2005).  Εκείνες πίεσαν τις κυβερνήσεις και κατάφεραν να τεθούν τόσο γενναιόδωροι (χαλαροί) στόχοι μείωσης των εκπομπών, ώστε οι περισσότερες εταιρίες όχι μόνο δεν χρειάστηκε να αγοράσουν δικαιώματα ρύπανσης, αλλά αντίθετα βρέθηκαν από το πουθενά να διαθέτουν πλεόνασμα εκατομμυρίων τόνων δικαιωμάτων με τεράστια οικονομική αξία.

[Μικρό διάλειμμα για να θυμηθούμε τον Υπουργό Περιβάλλοντος που τόσο γενναιόδωρα έδωσε τα δικαιώματα εκπομπών στις επιχειρήσεις τότε. Τώρα βέβαια τον αναπολούμε νοσταλγικά, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα]

Souflias-Tsamiko-big

2. Οι βιομηχανίες απαίτησαν και κέρδισαν επιπλέον παραθυράκια. Έτσι απέκτησαν το δικαίωμα να αγοράζουν δικαιώματα ρύπων μέσα από τις διεθνείς αγορές που δημιουργούσε το Πρωτόκολλο του Κιότο, με πολύ χαμηλότερο κόστος. Η πρακτική αυτή υπονόμευε ακόμα περισσότερο την αποδοτικότητα του ευρωπαϊκού Συστήματος.

3. Τα δικαιώματα ρύπων μέχρι και το 2012 κατανέμονταν δωρεάν. Θεωρητικά δηλαδή οι επιχειρήσεις θα έπρεπε να πληρώσουν μόνο για τις πραγματικές εκπομπές που υπερβαίνουν την ποσότητα που τους έχει κατανεμηθεί. Με δεδομένο όμως ότι α. από την αρχή τους κατανεμήθηκε μεγαλύτερη ποσότητα από όση οι επιχειρήσεις χρειάζονταν και β. το πλεόνασμα αυτό μπορούσαν να το πουλήσουν, οι περισσότερες από τις επιχειρήσεις αυτές όχι μόνο δεν πλήρωσαν, αλλά έχουν σημειώσει αστρονομικά κέρδη μέχρι σήμερα.

4. Τα έσοδα από την εμπορία ρύπων θεωρούνται εθνικοί πόροι σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Tα χρήματα που πληρώνουν οι επιχειρήσεις αποτελούν δημόσια κεφάλαια που κατευθύνονται σε αναπτυξιακές και κοινωνικές πολιτικές, όπως η προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και η ενίσχυση των χαμηλότερων εισοδημάτων.

 

Αυτά τα χρήματα υπολογίζει η κυβέρνηση για να υποστηρίξει την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και της εξοικονόμησης ενέργειας, χωρίς να επιβαρυνθούν παραπάνω οι καταναλωτές. Δεν κάνει όμως τίποτα για να διασώσει το Σύστημα και να διασφαλίσει έτσι δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2020. Το αντίθετο μάλιστα, ο Υπουργός Ενέργειας, κ. Παπαγεωργίου εναντιώνεται στην ενίσχυση του Συστήματος στη συζήτηση που γίνεται στις Βρυξέλλες.

Πρέπει να είναι ο πρώτος πολιτικός στην ιστορία που αγωνίζεται ταυτόχρονα να λύσει και να δημιουργήσει το ίδιο οικονομικό πρόβλημα ταυτόχρονα.

 

 


ΥΓ: Σήμερα είχα την παραπάνω συζήτηση με τον κ. Σκυλακάκη. Πολλοί συμμερίζονται την άποψή του, κυρίως όσοι κινούνται λίγο πιο φιλελεύθερα ή/και συντηρητικά. Θέλω να τους θυμίσω ότι όπως προειδοποιεί η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αν το Σύστημα Εμπορίας Ρύπων αποτύχει, είναι σίγουρο ότι η Ευρώπη θα εγκλωβιστεί σε καταστροφικές επενδύσεις για το κλίμα και την οικονομία.

Από όλα τα σενάρια, αυτό είναι το πιο ακριβό για τους Έλληνες καταναλωτές. Ίσως είναι λοιπόν καλύτερα να κόψουν τις επιδοτήσεις στα ορυκτά καύσιμα.

ΥΓ2: Διαφωνώ μαζί του σε πολλά θέματα, αλλά στο συγκεκριμένο είναι σπαθί.