‘Βιάζεστε κύριε;’ με ρωτάει σχετικά φιλικά ο πενηντάρης αστυνομικός που μου ζητάει να κάνω στην άκρη της εθνικής οδού, σε μία απέραντη ευθεία λίγο πριν τη Λάρισα, από αυτές που δεν το καταλαβαίνεις ότι τρέχεις. ‘Για πού το βάλατε;’ συνεχίζει μία ιδέα πιο εύθυμα.

‘Έχετε δίκιο, έτρεχα. Βιάζομαι να πάω σε μία σημαντική συνάντηση, αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Δεν κατάλαβα πόσο έτρεχα, λυπάμαι’, απαντάω και μέχρι εδώ δεν τα πάω άσχημα.

Με 164 έτρεχα, όπως μου έδειξε στο ρανταράκι.

‘Είναι μεγάλο το πρόστιμο;’, ρωτάω, αποφασισμένος να αναλάβω τις συνέπειες των πράξεών μου.

‘Αφαίρεση διπλώματος για δύο μήνες και πρόστιμο από 350 ευρώ’ απαντάει και κάπου εκεί αρχίζει η κατρακύλα.

‘Σας παρακαλώ να πληρώσω όποιο πρόστιμο μου πείτε, αλλά μην μου αφαιρέσετε το δίπλωμα. Βλέπετε γεννάω σε ένα μήνα και θα πρέπει να πάω τη γυναίκα μου στο μαιευτήριο.’ Ακόμα δεν γεννήθηκε το μωρό μου και εγώ ήδη το εκπορνεύω, βάζω το πρώτο αυτογκόλ και 0 – 1 το σκορ υπέρ του αστυνομικού.

‘Χο χο! Εσείς γεννάτε; Η γυναίκα σας γεννάει!’ ‘Όχι εγώ γεννάω, η γυναίκα μου τίκτει’, απαντάω, αλλά το μαζεύω αμέσως γιατί δεν τον βλέπω και πολύ χαρούμενο που τον διορθώνω και έτσι βάζω και δεύτερο αυτογκόλ, γιατί έχω γίνει και πολύ γλοιώδης. 0 – 2 το σκορ.

‘Αν θέλω να είμαι τυπικός θα σας έλεγα να πάρετε ταξί, δεν μπορείτε να μου λέτε κάτι τέτοιο.’ και με βάζει στη θέση μου. (διαστάσεις θριάμβου, 3 – 0)

Συνεχίζει. ‘Για δουλειά πάτε; Από Αθήνα έρχεστε; Πού δουλεύετε;’, και σκέφτομαι άλλες 997 ερωτήσεις και καθαρίσαμε.

‘Ναι. Δουλεύω σε μία περιβαλλοντική οργάνωση.’ του λέω. ‘Δημοσίου δικαίου; Ποια οργάνωση’, με ρωτάει. ‘Όχι, ιδιωτικού δικαίου.  Greenpeace λέγεται.’ ΄Καλά και τι μου το λες έτσι; Λες να μην ξέρω την Greenpeace;’. Πόσα αυτογκόλ να βάλω σε μία συζήτηση; (4-0)

Κάπου εκεί αλλάζει.

‘Συμπαθώ πάρα πολύ την Greenpeace, πιστεύω ότι κάνετε πολύ σημαντικό έργο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς με εκνευρίζει να ανοίγουν το παράθυρο του αυτοκινήτου και να πετούν σκουπίδια στο δρόμο.’ και με πείθει ότι νιώθει πραγματικά υπερήφανος που το λέει.

‘Λοιπόν κοιτάξτε. Κάτι θα κάνουμε γιατί φαίνεστε σωστό και έξυπνο παιδί. Ελπίζω ότι θα πάρετε ένα μάθημα από αυτό.’

‘Σας ευχαριστώ πολύ, είστε πολύ ευγενικός!’.

‘Δεν το κάνω από ευγένεια και δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς’, απαντά  κοφτά. (διασυρμός, 5-0). ‘Απλά δεν πιστεύω ότι η εξάντληση της αυστηρότητας του νόμου είναι πάντα το καλύτερο μέσο σωφρονισμού, μερικές φορές μπορεί να έχει αντίθετο αποτέλεσμα. (γκολάρα και 6-0)

Και συνεχίζει: ‘Αν θέλεις, θα πάρεις ένα μάθημα και δεν θα ξανατρέξεις, ειδικά αφού μου λες ότι φτιάχνεις οικογένεια. Αν πάλι όχι, εδώ θα είμαι και θα σε ξαναπιάσω.’ (έχω μπλέξει με βαθιά φιλοσοφημένο όργανο, 7-0)

‘Τι να σας πω; Δεν έχω λόγια. Πολύ σπάνια συναντάς αστυνομικούς όπως εσείς.’  

‘Κάνεις λάθος!’ μου λέει και γίνεται αυστηρός. ‘Είναι πολύ συνάδελφοι ακριβώς όπως εγώ, απλά στον κόσμο συνήθως κοιτάμε μόνο τα στραβά. Να το θυμάσαι αυτό.’ (Δεν έχασε ούτε μια ευκαιρία, το γκολ κατακυρώνεται και το σκορ 8-0)

Πήρα την κλήση που μου έκοψε, τον ευχαρίστησα, μου ευχήθηκε για το μωρό, μπήκα στο αυτοκίνητο και συνέχισα το δρόμο μου μέσα στα επιτρεπόμενα όρια ταχύτητας αυτή τη φορά.

Τον ευχαριστώ πολύ για τον διασυρμό. Tον χρειαζόμουν πραγματικά.