Περίμενα από μία εταιρία που κάθε χρόνο αυξάνει την τιμή του προϊόντος της 10% – 30% μόνο και μόνο για να συντηρεί τις ανισότητες και τις αδικίες που οδηγούν σε αυτές τις αυξήσεις, να κρατά ένα χαμηλό προφίλ. Να μην προκαλεί δηλαδή το κοινό αίσθημα, για παράδειγμα με βομβαρδισμό τηλεοπτικών διαφημίσεων. Πολύ περισσότερο όταν το προϊόν αυτής της εταιρίας μονοπωλεί σήμερα την αγορά σε ποσοστό 99,4% και άρα δεν τίθεται ζήτημα εναλλακτικών επιλογών για τον καταναλωτή.

Όχι όμως όταν μιλάμε για τη ΔΕΗ.

Για τη ΔΕΗ το άνοιγμα ενός διακόπτη κρύβει ένα μεγάλο δράμα. Απαράδεκτες συνθήκες εργασίες για χιλιάδες εργαζομένους, περιβαλλοντική καταστροφή και επιβάρυνση της δημόσιας υγείας που αυτή συνεπάγεται, κατασπατάληση φυσικών πόρων, εκπομπές εκατομμυρίων τόνων αερίων του θερμοκηπίου που καταστρέφουν το κλίμα.

Όλα αυτά η ΔΕΗ τα προκαλεί εδώ και πενήντα χρόνια και από όσο φαίνεται από τα διαφημιστικά της διεκδικεί να τα προκαλεί και για τα επόμενα πενήντα. Αυτή είναι άλλωστε η ‘ενέργεια της ζωής τους’.

Δεν είναι όμως η ενέργεια της δικής μας ζωής.

Το 2011 το 70% της νέας εγκατεστημένης ισχύος στην Ευρώπη, αφορούσε σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τον μεγάλο απόντα όχι μόνο από τα διαφημιστικά της ΔΕΗ, αλλά και από το επενδυτικό της πρόγραμμα. Δεκάδες χιλιάδες Έλληνες πολίτες έχουν επενδύσει σε φωτοβολταϊκά στην Ελλάδα. Για αυτούς το άνοιγμα ενός διακόπτη σημαίνει προστασία του περιβάλλοντος και νέες θέσεις εργασίας.

Η πραγματικότητα έχει ήδη ξεπεράσει τη ΔΕΗ. Ειρωνικά, η μόνη αναφορά της σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι το τραγούδι της Μαριέττας Φαφούτη στο κλείσιμο ‘Become the sun’.

Θα πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω από αυτό. Όχι μόνο για το καλό της. Για το καλό όλων μας.

 

Αυτό είναι το πραγματικό κόστος του άνθρακα