[Ψάξε όσο θες, δεν έμεινε κανείς εδώ παρά εμείς]

Φτιάξτε ένα νοητό τετράγωνο με τέσσερις πλατείες στις γωνίες του: Εξαρχείων, Καραϊσκάκη (Μεταξουργείο), Ομονοίας και Κάνιγγος (τώρα που το σκέφτομαι, τραπέζιο ταιριάζει καλύτερα) . Αυτή είναι η καθημερινή μου διαδρομή, με τα πόδια, τη συγκοινωνία ή το ποδήλατο και μέσα εκεί μαζί με τόσους άλλους, βρίσκεται το σπίτι μου  και η δουλειά μου.

Χρειάζεται να περπατήσει κάποιος μία φορά σε αυτούς τους δρόμους για να συνειδητοποιήσει το επίπεδο της εξαθλίωσης της Αθήνας. Άρρωστοι άνθρωποι, μετανάστες και Έλληνες με καροτσάκια μέσα σε κάδους απορριμμάτων, παιδιά που ζητιανεύουν, βαποράκια και μορφές του υποκόσμου, όλοι χωροθετημένοι σε μία πόλη που καίει και μυρίζει παρατημένο αποχωρητήριο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, μία μεγάλη ομάδα πολιτών  αποσυντίθεται. Όχι όμως πιο γρήγορα από το υπόλοιπο, θεωρητικά ‘υγιές’ κομμάτι της. Αυτό που περπατά στους δρόμους και χαμηλώνει το βλέμμα από φόβο, που το στρέφει αλλού κρατώντας την αναπνοή του από αηδία, που μετατρέπεται σταδιακά σε κάτι βίαιο, σκοτεινό, μίζερο.

Αυτή η διαρκής και μάταιη αναμονή για υποστήριξη (από το κράτος, τους θεσμούς  ή οποιαδήποτε άλλη πρωτοβουλία) ή για ένα καλύτερο μέλλον, έχει προκαλέσει μία  γενικευμένη κατάσταση ανημπόριας. Σε μία τόσο ατομιστική κοινωνία όπως αυτή, το αντίκτυπό της είναι πολλαπλάσιο. Ο καθένας έχει πεισθεί ότι η δική του συνεισφορά είναι αμελητέα, που δεν θα συμβάλει σε μία πραγματική αλλαγή, ότι στερείται των βασικών μέσων για να πετύχει έναν τέτοιο στόχο. Αυτή η κοινωνική τάση που επικρατεί είναι το σημείο, από το οποίο ξεκινούν πολλά από τα προβλήματα και το σημείο από το οποίο μπορούν να τελειώσουν.

Ξέρουμε την αλήθεια: η κοινωνική, πολιτική και οικονομική κατάσταση δεν θα γίνει καλύτερη, τουλάχιστον όχι σύντομα. Το κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί το ρόλο του ως κοινωνικό κράτος και κράτος δικαίου. Σιγά σιγά χάνονται οι γειτονιές μας, οι πόλεις μας και μέσα από αυτές, εμείς οι ίδιοι. Όσο και να ψάξουμε, δεν έχει μείνει κανένας άλλος, παρά εμείς να βοηθήσει. Αν δεν το κάνουμε τώρα, σύντομα θα έχουμε προσβληθεί όλοι από τον ιό της ανοσίας.

Πλέον μέσα στον καθένα μας συμβαίνει μία μυστική ζύμωση, μία συνεχής πάλη ανάμεσα στους φόβους και τις ελπίδες. Την τελική έκβαση δεν μπορεί να την προβλέψει κανείς, καθώς όμως είμαστε όλοι κύτταρα του ίδιου οργανισμού, το τι θα κάνει τελικά ο ένας, επηρεάζει τον άλλον, ό,τι συμβαίνει μεταδίδεται. Υπάρχει πάντα κάτι όμορφο μέσα μας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να το προβάλλουμε πάνω στην πόλη και να το μεταδώσουμε στους κατοίκους της.  Αυτό είναι πολύ περισσότερο από το λιγότερο που μπορεί να κάνει κανείς.

 

Πρόσφατα βοήθησα έναν παλιό φίλο να φτιάξει μία όμορφη ζωγραφιά στον εξωτερικό τοίχο του γραφείου που δουλεύω. Αυτός ζει εκτός Ελλάδας, ήθελε όμως να προσφέρει. Ο τοίχος βρίσκεται σε έναν κλασικό πεζόδρομο του κέντρου, γεμάτο αυτοκίνητα, σκουπίδια και εσχάτως τοξικομανείς που κάνουν χρήση. Δεν ήταν εύκολο, μιας και είχα πολλή δουλειά και δύσκολα βγήκα έξω από τη ρουτίνα της. Το αποτέλεσμα μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη. Κάθε μέρα που μπαίνω στο γραφείο ρίχνω μία ματιά και χαμογελάω, είναι μία ωραία τοιχογραφία που ομορφαίνει έστω και ελάχιστα τον χώρο. Με κάνει να θέλω να τον κάνω ακόμα πιο όμορφο. Θα ζωγραφίσω ό,τι μπορώ και θα φυτέψω λουλούδια και αναρριχητικά  στις κολόνες. Την προηγούμενη ζωγραφιά την έφτιαξε ο φίλος με ελάχιστη από την βοήθειά μου. Τις επόμενες θα τις κάνω εγώ. Είμαι σίγουρος ότι τώρα πλέον εγώ θα έχω περισσότερη βοήθεια.

Αν έχετε ιδέες ή πληροφορίες για το τι, πού και πώς μπορεί να κάνει κάτι ο καθένας για να κάνει πιο όμορφη τη γειτονιά του (ή την πόλη του ή οτιδήποτε), γράψτε ένα σχόλιο!